In memoriam

Helaas hebben gerbils niet het eeuwige leven en moet ik daardoor soms afscheid nemen van de gerbils die mij dierbaar zijn. Om het verhaal voor mijn gevoel een beetje completer te maken, staat hier een memoriam voor de knuffeltjes die ik heb verloren.

In memoriam:

  • Lise Meitner (*onbekend, bij mij sinds januari 2013, † 8 mei 2013):

CIMG2256

Een lieve algerijn gevlekte dame met prachtige grote ogen. Ze kwam bij mij nadat haar vorige maatje was overleden en haar baasje geëmigreerd was. Ze heeft daarvoor een fantastische tijd gehad bij haar vorige baasje en heeft aan ruimte wel wat in moeten leveren bij mij. Gelukkig was ze een erg sociale gerbil en heeft ze Herschel vanalles kunnen leren over het zijn van een leuke gerbil toen ze nog leefde. In mei sloeg het noodlot toe toen ik een weekend van huis was. Terug thuis trof ik haar erg ziek aan en de reddingspoging met antibiotica en dwangvoeding kwam helaas te laat.

  • Kip (* onbekend, bij mij sinds januari 2013, † juli 2014):

CIMG2169

Deze luie roodoog algerijn man kwam bij mij toen hij amper nog wist hoe een gerbil zich moest gedragen, omdat hij altijd veel te klein heeft gezeten met veel te weinig bodembedekking. Hij heeft van de (toen nog piepjonge) Maxwell geleerd hoe hij moest graven en nestjes te bouwen. Samen met Maxwell beschouwde hij het loopwiel als een soort museumstuk waar niemand aan mocht komen, hooguit tunnels onderdoor graven. Waarschijnlijk omdat hij de helft van zijn staart kwijt was geraakt door een ongeluk met het te kleine loopwieltje dat hij bij zijn vorige eigenaar had. Hier heeft hij gelukkig nog een hele tijd een gelukkig leven gehad  in het motto ‘liever lui dan moe’.

  • Mme Curie (*26 juli 2011, bij mij sinds oktober 2012, † 17 november 2014) & Frl Noether (*4 mei 2012, bij mij sinds oktober 2012, † 13 mei 2014):

CIMG1945

Madame Curie was een prachtige drukke, nieuwsgierige wit roodoog dame. Na het overlijden van haar vriendinnetje kwam ze als ‘Witje’ terug bij fokkerij Mileena, waar ze gekoppeld is aan Noether, een dochter van Roan en Nola, die toen nog een jonge pup was. In oktober 2012 kwamen ze bij mij wonen en ik heb flink genoten van de twee. Een van mijn mooiste gerbilmomenten is nog altijd de dag dat ze samen heerlijk lagen te zonnebaden in hun bak. De foto daarvan is te vinden als banner op deze website. Noether is een prachtige gerbil geworden, maar was veel rustiger en terughoudender dan madame Curie. Helaas heeft Noether niet heel oud mogen worden, ze stierf met een gebroken ruggetje net na haar tweede verjaardag. Madame Curie raakte hierdoor duidelijk van slag, maar genoot er duidelijk van toen ze een maand later een nieuw vriendinnetje kreeg, Miss Mitchell, waarmee ze haar laatste maanden heeft doorgebracht.

  • Jocelyn (*26 november 2013, bij mij sinds maart 2014, † 17 september 2014):

Zwangere Jocelyn

Jocelyn is voor mij een heel bijzondere dame, omdat ze mijn eerste fokdame was. Als voorgenomen fokdame heeft ze eerst samengezeten met Miss Mitchell, totdat ze samen kwam met Heisenberg. Ze was een bijzonder leuke geel wildkleur dame die wel enigszins moest wennen aan haar taken als moeder in het begin. Helaas sloeg er een dodelijk virus toe terwijl ze haar tweede nestje zoogde en haar derde nestje verwachtte. Ondanks alle zorgen werd haar toestand in een razend tempo slechter en is ze overleden. Met haar zijn 7 pupjes van haar tweede nestje overleden, maar haar toen al flink verbeterde moederschap heeft twee van haar zoontjes toen sterk genoeg gemaakt om het te overleven en zo leeft er (samen met de gerbils uit het eerste nestje) gelukkig nog een beetje Jocelyn voort hier. Jocelyn, ik mis je nog steeds verschrikkelijk!

  • Herschel (*6 december 2012, † 22 januari 2015) & Mollie (*16 maart 2013, bij mij sinds mei 2013, † 10 februari 2015)

Herschel en Mollie

Herschel is het zusje van Maxwell en was de kleinste uit het nestje. Ze had als pupje een beetje een snotneusje, en als snel stak ze de hele gerbilbende aan. Zodoende was zij een beetje mijn zorgenkindje. Haar twee zusjes verhuisden al snel, en zij zou dus aan een andere gerbil gekoppeld moeten worden, toen nog allemaal vrij spannend, want Maxwell en Herschel zijn de eerste gerbils geweest die ik gekoppeld heb. Zodoende kwam Meitner bij mij te wonen en die heeft heerlijk voor Herschel gezorgd. Ze was een heerlijk druk pupje, maar al vrij snel kwam er een einde aan haar geluk. Toen Meitner kwam te overlijden, moest er een nieuw vriendinnetje komen. Dat werd de al even drukke Mollie, die hier meteen onder het zaagsel dook toen ze aankwam. Toen ik nog op een studentenkamer woonde met mijn gerbils, hebben deze twee mij nachtenlang de nachtrust ontnomen door fanatiek in het loopwiel te rennen. Langzaamaan werd Herschel echter steeds dikker, ondanks dat ze erg actief was, was ze ook een grote snoepkont. Mollie daarentegen was een erg slanke gerbil, en zo mogelijk nog actiever. Elke poging om Herschel op dieet te zetten resulteerde dan ook in ondergewicht bij Mollie. Herschel heeft daardoor lange tijd meer dan 120 gram gewogen en waarschijnlijk heeft dat ertoe geleid dat ze uiteindelijk aan een hartstilstand is overleden. Vlak na haar overlijden werd bij Mollie een gezwel vastgesteld in haar buik. Ze werd lusteloos na het verlies van haar maatje en heeft nog even moeten wachten tot ze in voldoende conditie was voor een operatie. De operatie ging echter gepaard met een flinke bloeding. Nadat de tumor bij haar eierstokken was verwijderd, is ze nog even bijgekomen, maar voordat ik haar op kon halen, toch veel te jong overleden. Lieve Herschel en Mollie, rust zacht…

  • Blaise (*7 maart 2015, bij mij sinds april 2015, † 6 mei 2015)

Deze prachtige jongeman uit Frankrijk heeft helaas maar heel kort bij mij mogen zijn, voordat ik hem plotseling met verlamd achterlijf in zijn verblijf aantrof. Hij woonde er nog maar zo kort dat ik nog niet eens de tijd had genomen om een mooie fotoshoot met hem te maken. Lieve Blaise, rust zacht…

  • Lovelace (*3 september 2014, bij mij sinds oktober 2014, † 23 juli 2015)

Lovelace

 

Lovelace heb ik samen met haar zusje Ada in oktober 2014 opgehaald. Het was een heerlijk koppel en een heerlijke ervaring om eens twee zusjes bij een fokker op te halen. Helaas mocht dat geluk niet heel lang duren. Eerder dit jaar joegen de twee elkaar op en heb ik ze in een versnelde koppeling gezet. Helaas bleek dat niet afdoende te zijn, want in mei 2015 zijn ze opnieuw gaan vechten. Deze keer had Lovelace lichte verwondingen opgelopen, die helaas zijn gaan ontsteken. Het zusje had al enige tijd een nieuwe vriendin en een nieuw thuis toen Lovelace eind juni 2015 opnieuw gekoppeld werd aan haar nieuwe vriendinnetje Ida. Helaas mocht het geluk niet lang duren want op 23 juli werd Lovelace plotseling erg ziek en is ze overleden, op een leeftijd van nog geen jaar. Rust zacht lieve Lovelace.

  •  Reynolds (*7 januari 2014, † 4 september 2015)

CIMG2367

Reynolds is hier geboren als een van de 6 zonen uit het eerste nestje van Susie en Feynman. Samen met zijn broers en twee zussen mocht hij graag wild stoeien, totdat de rest allemaal verhuisde naar andere bakken en hij alleen achterbleef om zijn vader Feynman gezelschap te houden. Hij was een superleuk gerbiltje, dat graag op mijn arm kwam klimmen of zonnebloempitjes kwam halen. Helaas is hij op 4 september om het leven gekomen bij een gevecht met zijn vader. Op die dag heerste hier in huis grote onrust omdat er een gerbil opgesloten was geraakt in een omgevallen zandpot en (vermoedelijk urenlang) panieksignalen heeft uitgezonden. Helaas was ik zelf de hele dag van huis en heb bij thuiskomst hem dood aangetroffen, net als een van zijn broers die in een andere bak verbleef en ook in een gevecht gestorven is. Helaas heb je niet oud mogen worden. Rust zacht Reynolds.

  • Maxwell (*6 december 2012, † 11 september 2015)

6 weken oude Maxwell

Maxwell, een bijzonder stevige sepia gevlekte gerbil, is bij mij geweest vanaf de dag dat hij geboren werd (6 december 2012) . Ik vond hem zo schattig dat ik geen afscheid van hem kon nemen en daarom heb ik besloten hem te houden. Vanaf dat moment heb ik een heel bijzondere band opgebouwd met Maxwell. Hij was mijn rustigste, liefste en tamste knuffeltje, en als ik verdrietig was, ging ik met hem knuffelen om getroost te worden. Die band is in de jaren alleen maar sterker geworden, hij was echt heel speciaal voor mij.

Toen Maxwell zo’n zes weken oud was heb ik hem gekoppeld aan Kip, een roodoog algerijn die een nieuw thuis zocht. Samen waren ze een fantastisch duo, en het meest kenmerkende aan de twee is dat ze allebei ontzettend lui waren. Ze hebben lange tijd een loopwiel gehad, maar dat zagen ze waarschijnlijk als een soort museumstuk waar je vooral niet aan moet komen. Kip is helaas overleden in juli 2014 en in de eerste koppelpoging die Maxwell daarna kreeg, heeft hij een dubbele botbreuk opgelopen. Maxwell zijn pootje is erg scheef weer vastgegroeid, waardoor hij nog wat minder beweeglijk werd dan hij al was. Maxwell heeft in september, toen zijn pootje weer helemaal vastgegroeid was, een zoon van Jocelyn en Heisenberg als nieuwe vriend gekregen: Stoney. Gelukkig liep de koppeling tussen Maxwell en Stoney helemaal super en heeft Maxwell op zijn luie, rustige manier Stoney alles geleerd over het zijn van een superlieve en tamme gerbil. In december 2014 zijn Stoney en Maxwell uit elkaar gehaald, omdat Stoney ingezet is voor de fok. Maxwell heeft daarom een nieuw maatje gekregen, genaamd Boltzmann. Met deze algerijn jongeman heeft hij tot zijn dood samengezeten. De laatste maanden viel Maxwell flink af en leek hij toch steeds meer last te krijgen van zijn scheve pootje. Zo werd zijn staart kaal omdat hij deze overmatig moest gebruiken om zijn evenwicht te bewaren en was het verschil in spiermassa aan de gehandicapte zijde steeds beter te zien.  Ik wist al een hele tijd dat het eraan zat te komen dat ik afscheid moest nemen van mijn lieve Maxwell. Ik wilde dat nog helemaal niet, maar toen Maxwell geen zonnebloempitjes meer aan wou nemen stond het besluit voor mij vast. Ik ben dezelfde dag nog met hem naar de dierenarts geweest om hem uit zijn lijden te verlossen. Lieve Maxwell, ik mis je verschrikkelijk en je zult altijd een heel bijzonder plekje hebben in mijn hart. Rust zacht…

  • Dirac (* +- 1 september 2011, bij mij sinds 29 februari 2012, † 6 november 2015)

Dirac

Het voelt maar heel kort nadat ik mijn lieve Maxwell heb moeten missen dat ik ook afscheid heb moeten nemen van mijn lieve Dirac, die net zo speciaal voor mij was. Dirac was samen met zijn trouwe vriend Pauli de eerste gerbil die ik ooit als huisdier had. Je kunt dus wel raden dat hij heel bijzonder moet zijn geweest. In het begin waren de twee hopeloos schuw, maar met uren trainen wonnen ze langzaam aan vertrouwen, totdat Dirac en Pauli elke dag klaarzaten voor het voer en zo op mijn schouders klommen. Hoewel Pauli altijd de baas was en er meteen met een zonnebloempitje vandoor ging, was Dirac denk ik iets slimmer. Hij leerde op een gegeven moment om 4 of wel 5 zonnebloempitjes tegelijk tussen zijn tanden te vervoeren en dan pas naar een veilig hoekje van de bak te gaan, zodat hij toch meer te snoepen had dan Pauli, die de eerste rechten claimde. Helaas is het laatste jaar niet zo leuk geweest voor Dirac. Hij werd al wat stijfjes van ouderdom, en landde daarbij een keer bij een sprong uit de zandpot. Vanaf deze val groeiden zijn tanden te ver naar binnen, en moesten deze regelmatig ingekort worden, om te zorgen dat hij kon blijven eten. Hij had veel moeite om zonnebloempitjes open te kraken, en daar heb ik hem met veel liefde bij geholpen, maar de arme jongen was echt op. Tot zijn 4e verjaardag ging het allemaal nog vrij aardig, maar twee maanden daarna gleed hij hard achteruit. Je hebt er hard voor gevochten lieve Dirac en ik mis je verschrikkelijk, maar het is goed geweest zo. Nu hoef je geen pijn meer te lijden om je favoriete snacks te kunnen eten en kun je voor eeuwig rusten.

  • Pauli (* +- 1 september 2011, bij mij sinds 29 februari 2012, † 21 februari 2016)

Pauli was samen met Dirac een van mijn eerste twee gerbils, en zijn glanzende zwarte vacht was de reden dat ik voor deze twee gekozen heb. Met heel wat uren geduld zijn de twee heerlijk tam geworden, en mijn gerbilverslaving is grotendeels aan Pauli en Dirac te wijten. Pauli is altijd de baas geweest van de twee, maar wel heel lief voor zijn maatje Dirac. Hij claimde altijd het eerste snoepje, maar was niet zo slim als zijn maatje om er meerdere tegelijk te claimen. Pauli is in 2014 behoorlijk ziek geweest met diarree, maar daar gelukkig heel goed van hersteld. Daarna is hij gewoon rustig door gegaan met oud worden, tot hij in oktober 2015 een wond op zijn geurklier kreeg, die een tumor bleek te zijn. Deze is geopereerd nadat zijn trouwe maatje Dirac kwam te overlijden en de antibiotica (ik had net als de dierenarts de hoop dat dit alleen een ontsteking was). Bij het kaalscheren van zijn buikje voor de operatie is er een klein sneetje gemaakt in een van zijn achterpoten, en hier heeft Pauli helaas de rest van zijn leven last van gehouden, want zijn oude spieren zijn er nooit meer 100% van hersteld. De laatste maanden is Pauli samengeweest met zijn nieuwe en minstens zo trouwe maatje Fermi. Die twee waren heerlijk samen, Fermi gaf Pauli zetjes om hem te helpen in het loopwiel of het zandbad te klimmen, en zelfs na zijn dood bleef Fermi Pauli ferm beschermen. Het scheelde maar 8 dagen, of ik had je 4 jaar bij me gehad lieve Pauli, maar ik ben blij dat je niet nog langer hoefde af te takelen en dat ik nog in Nederland was, zodat ik echt afscheid van je kon nemen.
Lieve Pauli, rust zacht…

  • Von Neumann (* 29 mei 2015, bij mij sinds november 2015, † 8 oktober 2016)

In november 2015 kwam deze prachtige wildkleur gevlekte kerel bij mij wonen samen met zijn vader Benjiro, en wat een fantastisch kereltje was het. Hij was helemaal verslaafd aan rennen in zijn loopwiel, en alleen met trosgierst of incidenteel een zonnebloempitje kon je hem nog meer verwennen. Hij kwam ook graag snuffelen, al was hij te hyperactief om lang stil te zitten. In de zomer van 2016 is hij samen met Helen in de fok gegaan, en samen hebben zij prachtige pups op de wereld gezet. Net nadat hij met zijn zonen uit het eerste nest apart gezet was, is hij mysterieus met een opgeblazen buik komen te overlijden. Heel toevallig heeft mijn marathonloper zijn ‘finish’ gehaald in het weekend van de marathon van Eindhoven… Ik ben blij dat je fantastische karakter voortleeft in jouw pups, maar lieve Von Neumann, je wordt verschrikkelijk gemist.